Grenzen

Veelbesproken. Moeilijk. Een recht, een verantwoordelijkheid, een waarde. En iets waar we even iets over te zeggen hebben.

Persoonlijke vrijheid en zelfexpressie staan steeds meer centraal. Haaks daartegen lijkt het woord grenzen steeds meer “gedoe” en “flauw”. Zonder hier ook maar enig onderscheid te maken tussen mannen, vrouwen of alles daar tussenin. Grenzen rondom seksualiteit en intimiteit zijn essentieel voor het behoud van eigenwaarde en identiteit. Het vermogen (en vooral het recht) om deze grenzen aan te voelen, kenbaar te maken en te respecteren is géén luxe of optie, maar een vanzelfsprekendheid. Het zegt iets wezenlijks over hoe iemand zichzelf waardeert en hoe we als samenleving omgaan met respect en wederzijds begrip.

Incidenten blijven pijnlijk duidelijk maken dat bewustwording en verandering onontbeerlijk zijn. Waarin hier niet alleen de verantwoordelijkheid ligt bij het individu, maar een gehele samenleving die deze onderwerpen moet durven aanpakken. Zonder dat er een begin en einde is, gaat dit over alle generaties heen. Leren wat grenzen zijn, hoe je ze mag aangeven én hoe je die van een ander kunt respecteren, zou een integraal onderdeel van opgroeien kunnen zijn. Maar ook generaties hierboven kunnen kritisch naar eigen opvattingen en gewoonten kijken. Generatieverschillen kunnen nooit een excuus zijn om verouderde normen in stand te houden.

Grenzen stellen kan niets te maken hebben met kracht of zwakte; als iets een norm en vanzelfsprekendheid is. Er zou niets flauw of stoer aan mogen zijn en gesprekken zouden niet noodzakelijk tot een debat moeten leiden (of lijden). Het gaat zelfliefde die weerspiegelt in hoe we met elkaar omgaan. Hoe respect en eigenwaarde hand in hand gaan.