Leren leven met het leven
Op het moment dat iemand vraagt. “Leer me leven met het leven”.
Gekwetste zielen, gebroken harten, een zoekende geest en volharders. En vaak één gemeenschappelijk iets. Op zoek naar een manier om te leven, het leven te verdragen, er uit te halen wat er in zit én een onwaarschijnlijke poging om de ingewikkeldheid er van proberen te begrijpen.
En laat net dat begrijpen, hetgeen zijn wat ons verloren doet lopen zonder ooit het doel te vinden. Want sommige dingen moeten niet worden begrepen, toch? We weten trouwens dat iets begrijpen, niet noodzakelijk zal leiden naar verandering. Dus what’s the point?
Het punt is, dat we allemaal op zoek zijn naar een vorm van geluk, of zoals wij het liever noemen ‘content zijn’. En dat op zoek naar geluk, in een wereld die ons regelmatig wel wat uitdagingen en deuken geeft.
In de tijd van nu, blijkt alles maakbaar en oneindig. Jammer genoeg ook ons geluk en de zoektocht hiernaar. We worden aangemoedigd om onze eigen weg te vinden, onze doelen te bereiken en ons eigen geluk te creëren. Dit idee van individuele verantwoordelijkheid kan bevrijdend zijn, maar het draagt zoveel last in zich. Want als geluk maakbaar is, dan is ongeluk dat dus ook. Het is verleidelijk om te denken dat we voortdurend de controle hebben over hoe het met ons gaat, maar in de werkelijkheid is het soms complexer dan dat. Soms kunnen we, ondanks onze allerbeste inspanningen, ons toch ongelukkig voelen. Een verlies, een mislukking of gewoon een baaldag, kan ons dan doen wankelen. En laat het net hier cruciaal zijn om niet te willen begrijpen, maar om te durven zijn. Want het is oké om mee te surfen op de golven (en misschien wel de enige optie ook).
Nog voorbij de individualiteit, ligt het concept zelfzorg. Wat uiterst belangrijk is, begrijp ons zeker niet verkeerd! (Later schrijven we hier vast ook iets over) Maar ook geluk én ongeluk is een gedeeld geheel. Het delen van geluk kan verdubbelen, maar het delen van ongeluk halveert ook. Laten we de waarde hiervan en het zorgen voor de ander niet vergeten.
Dus, leren leven met het leven zoals het is. Betekent niet dat we passief moeten achterover leunen. Integendeel, het betekent dat we een evenwicht moeten vinden tussen het streven naar verandering waar de wens is en het durven voelen van de onvermijdelijke moeilijkheden die het leven met zich meebrengt. Het vraagt om veerkracht, geduld en de bereidheid om een schouder te zoeken wanneer dat nodig is. En een schouder te bieden waar dat kan. Het betekent dat we onszelf toestaan om mens te zijn (een mens die kan denken én voelen).
Dus nog eens, sommige dingen moeten niet worden begrepen. Toch?
